Ciekawe miejsca

Betania była jednym z najważniejszych terenów działalności Chrystusa, ta znajdująca się w pobliżu Góry Oliwnej kraina, często odwiedzana była przez Chrystusa i jego uczniów. Miejsce to kryje w sobie wiele tajemnic, które przy odrobinie wolnego czasu, warto zgłębić. W I wieku po Chrystusie znajdował się tu cmentarz, groby z tego okresu znalezione zostały w niewielkiej odległości na północ od kościoła. Wspomniana w Starym Testamencie wioska Anania, zamieszkała przez Beniaminitów po powrocie z niewoli położona była wyżej na wzgórzu. Miejsce to nie jest dostępne dla zwiedzających. Wykopaliska dowiodły, że było zamieszkałe od VI wieku przed Chrystusem do XIV wieku. Hieronim (390 rok) odnotowuje istnienie w tym miejscu kościoła. Po jego zniszczeniu w wyniku trzęsienia ziemi, kolejna świątynia została wzniesiona w V wieku. Miała taką samą szerokość jak poprzednia, ale absyda została przesunięta 13 metrów dalej na wschód. Dodatkowa przestrzeń była konieczna, ponieważ, jak wyjaśnia Egeria (384 rok), która znała pierwszy z kościołów: „rzesza tam zebrana jest tak wielka, iż nie tylko to miejsce, ale i wszystkie pola wokoło są pełne ludzi". Do grobu Łazarza wiodło wykute w skale przejście, znajdujące się w atrium. Krzyżowcy wzmocnili budowlę bizantyjską, dodając przypory i podwajając wielkość filarów. Zbudowali również nową świątynię, bezpośrednio nad grobem; w 1138 r. przekazali ją królowej Melisandzie, która osadziła tu benedyktynki. U schyłku XIV wieku oba kościoły znajdowały się w ruinie. Muzułmanie, którzy również czcili wskrzeszenie Łazarza, początkowo pozwalali chrześcijanom odwiedzać grób. Jednak pod koniec XVI w. ruiny kościoła przekształcono w meczet i w ten sposób krypta Łazarza stała się niedostępna dla chrześcijan. W roku 1613 franciszkanie kupili od muzułmanów prawo wykucia w skale obecnie istniejących schodów, wiodących do grobu Łazarza. W 1954 roku wznieśli nowy kościół i sąsiedni klasztor. Postać Łazarza pełni ważną rolę w życiu kościoła katolickiego.