Ciekawe miejsca

Postępujący rozwój cywilizacyjny często pozbawia nas złudzeń, że na świecie istnieją jeszcze miejsca nie skażone ludzką działalnością. Miejsca, gdzie przyroda i człowiek zawarły pakt. Takim miejscem na ziemi jest Tasmania. Sama nazwa znana jest przede wszystkim z legendy o tasmańskim diable. Jednak jest to osobliwe miejsce, o którym warto wiedzieć więcej..Wśród tasmańskich osobliwości spotkamy wiele rzadkich zwierząt. Do torbaczy występujących tylko na Tasmanii zalicza się niełaza plamistego przypominającego kunę, padamelona tasmańskiego, który jest prowadzącym nocny tryb życia kangurem, kanguroszczura tasmańskiego oraz najsłynniejszego mieszkańca wyspy - diabła tasmańskiego. Ten niezwykle szybki ssak, przeraźliwie głośno wrzeszczący w chwilach zagrożenia i wyjątkowo wtedy śmierdzący, objęty jest ścisłą ochroną od 1941 r. Diabła tasmańskiego możemy spotkać na terenie najczęściej odwiedzanego przez turystów parku narodowego Tasmanii - Cradle Mountain- -Lake Saint Clair. Obejmuje on górzyste, silnie rozczłonkowane tereny, ze wznoszącym się na 1617 metrów n.p.m. Ossa - najwyższym szczytem wyspy oraz słynną Cradle Mountain (1545 m n.p.m.], która kształtem przypomina kołyskę. Pozostałościami działalności lodowca są liczne jeziora z najgłębszym jeziorem Australii - Lake Saint Clair (215 m). Od niego rozchodzi się wiele malowniczych szlaków, które prowadzą przez gęsty deszczowy las na pobliskie szczyty, mijając po drodze liczne strumienie i zimne wodospady. Turystom spragnionym nietypowych wrażeń tutejsze biura podróży oferują fascynujące spacery po zapadnięciu zmroku - wtedy na terenie parku można spotkać wiele rzadkich torbaczy prowadzących nocny tryb życia, w tym wspomnianego diabła tasmańskiego, a także jam- raje, oposy i typowe dla australijskich terenów niełazy. Zachodnią część Tasmanii pokrywają jedne z ostatnich na kuli ziemskiej połaci liściastych i mieszanych lasów deszczowych strefy umiarkowanej. Soczyście zielone drzewa, do których zalicza się tu rzemienice, zwane drzewami skórzastymi, eukaliptusy, buki południowe oraz endemiczne cyprysowate, w tym liczące ponad 2000 lat sosny otrzymują rocznie około 1200 milimetrów opadu przy stałej temperaturze powietrza wynoszącej kilkanaście stopni Celsjusza.